poniedziałek, 17 czerwca 2013

Piekło

Edmund i Juliusz de Goncourt.
22 maja 1869 roku

[...] Wciąż nie życie, ale piekło. Obok nas, z prawej, gdzie mieszkają sąsiedzi Louveau, dzień i noc koń grzebie nieustannie kopytami, i ten odgłos, który przenika cały nasz dom, jest niczym grzmot podziemny. Z lewej, gdzie mieszka rodzina Courasse, od siódmej rano do dziewiątej wieczór wrzaski pięciu południowców; krzyk przenikliwy, tortura krzyku, płacz i wycie trzech dziewczynek wypędzają nas z naszego ogrodu, z naszych salonów, z wszystkich miejsc ochłody w naszym domu.
Dla nas, chorych teraz, cierpiących na nerwicę żołądka, na anemię i bezsenność, życie jest męką. Dochodzimy do wniosku, że jesteśmy przeklęci, że tak zwana Opatrzność nastaje na nas osobiście i przytłacza okrutną wrogością ludzi, rzeczy, zwierząt w sposób zdolny unicestwić nasz mózg.
Od kilku dni jesteśmy w Passy i śpimy w pokoju komiwojażera; tak, my, którzy mamy dom, meble, książki, rysunki, łóżka książęce, gdzie na pewno nie będziemy mogli spać. O ironio naszego losu!

Edmund i Juliusz de Goncourt, Dziennik, tłum. Joanna Guze, Państwowy Instytut Wydawniczy 1988, s. 288-289.

Żródło: Płaszcz zabójcy 

4 komentarze:

  1. Wystarczy dodać do tego opisu upał przemożny i będzie toczka w toczkę jak dzisiaj u mnie w domu. Pora poszukać jakiegoś taniego pokoiku dla komiwojażera...

    OdpowiedzUsuń
  2. Skłaniam się powoli ku tezie wyższości dzienników nad wszelkim innym słowem pisanym :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam od jakiegoś roku podobnie. Kiedyś ich nie lubiłem, uważałem, że są nudne. Teraz stawiam na równi z innymi gatunkami literackimi, potrafią być zabawne, sensacyjne, poetyckie. Zależy czyj dziennik się czyta. Mój byłby pewnie nudny niczym flaki z olejem :)

      Usuń
    2. W jakimś sensie ten blog jest Twoim dziennikiem, bynajmniej, nie przypomina flaków z olejem, jest inspirujący!

      Usuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...