Loneliness - Katherine Mansfield
Now it is Loneliness who comes at night
Instead of Sleep, to sit beside my bed.
Like a tired child I lie and wait her tread,
I watch her softly blowing out the light.
Motionless sitting, neither left or right
She turns, and weary, weary droops her head.
She, too, is old; she, too, has fought the fight
So, with the laurel she is garlanded.
Through the sad dark the slowly ebbing tide
Breaks on a barren shore, unsatisfied.
A strange wind flows… then silence. I am fain
To turn to Loneliness, to take her hand,
Cling to her, waiting, till the barren land
Fills with the dreadful monotone of rain.
Znalazłem świetną stronę internetową o literaturze, a może to blog theinkbrain, prowadzoną zdaje się przez kilku znanych blogerów angielskich, a na niej kilka postów poświęconych Katherine Mansfield. Z nich to wyszperałem ten wiersz, który jakby inaczej, bardzo mi się spodobał. Niestety Emmo, nie znalazłem nigdzie polskiego tłumaczenia. Nie wiem dlaczego, ale przypomina mi on trochę wiersze Emily Dickinson, może poprzez swój nastrój. Co o tym sądzicie?