środa, 1 lutego 2012

Wisława Szymborska [1923 - 2012]



1923 - 2012


Kot w pustym mieszkaniu

Umrzeć – tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.



4 komentarze:

  1. Jej wiersze mają w sobie pełnię wiersza. W wydumaniu jest sama prawda. Nie ma nadętości znanej części piszących.

    OdpowiedzUsuń
  2. Zgadzam się, potrafiła uchwycić w bardzo krótkiej poetyckiej formie to co ważne, według mnie w mądry i błyskotliwy sposób, jej wiersze są pełne ciepła i ironii. To jedyna polska poetka jaką lubiłem i mogłem czytać, rozumiałem o czym pisze...

    OdpowiedzUsuń
  3. Również ubolewam nad tą smutną wiadomością. A kot w pustym mieszkaniu to jeden z moich ulubionych wierszy...

    OdpowiedzUsuń
  4. Poezja mówi sama za siebie...

    OdpowiedzUsuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...